Nie zawsze popłaca cierpliwość
bo czas pędzi jak błyskawica
Dzień za dniem splata się rok za rokiem
Pojawia się nagle życia jesień
Srebrny szron przyprószy włosy
Bezruch otuli całe ciało wątłe
Siatką pajęczyny pokrywa każdy
Skrawek skóry marszcząc twarz
jak kartkę papieru stary rupieć
A kostucha siostra leciwości
staje u drzwi i puka pośpiech
Jest przyjacielem bo kostucha
nieproszonym gościem śmierć
Taki gość wchodzi bez pytania
pozostawiając pył pamięci
Gasząc umyślnie płomień świecy
bez pożegnania okrutnie
Niesprawiedliwie znienacka
potrafi zaskoczyć w młodym wieku
nie ma na to żadnych reguł
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz